زهره شاه حیدری

خدایا سپردمشان به تو

آن روز که خیلی مریض بودم ومرا به جرم گناه ناکرده به حراست استان فرستاندند درحالیکه هنوز بدنم با وجوددرمان به حالت تعادل صددرصد نرسیده بود.تنها رفتم همراهی نداشتم درمیزمحاکمه گناه ناکرده ای قرارگرفتم.چه بایدمی کردم واقعیت را می گفتم که حیثیت خانوادگی چندنفربرباد می رفت یا خودم قبول می کردم نتیجه کدام بهتربود.حراست خیلی دلش به حال نزارم سوخت ومتوجه شد بی گناهم.اصرار کرد این مزایا را برایت فراهم می کنم بگو .گفتم صبرکنید .آبروی چندبی گناه می رود.بهرحال حراست هنوز منتظر بهبود احوال من بود .ولی روزی واقعیت را افشا خواهم کرد بگذار وقتش برسد.درحین صحبت دوباره به من دارو دادند تا ازحال نروم.

من از کسانی که بدون کشف واقعیت مرا محکوم کردند نمی گذرم ومی گذارم خدا به ناحقیشان رسیدگی کند.به نفعشان است مرتبه دیگری ظلمی درکارنخواهدبود